https://emile.nu/redactie/meedoen-is-belangrijker-dan-winnen/l160c3

Terug naar al 't nieuws

Meedoen is belangrijker dan winnen

24 januari 2021

Rollatorloop 2018 - Olympisch stadion, Amsterdam
door Leanne de Vries

''Meedoen is belangrijker dan winnen''; vaak hét credo van verliezers om zichzelf te troosten. Deze uitspraak is afkomstig van één van de grondleggers van de Olympische Spelen. Meedoen aan deze wereldwijde top betekent dat je al een behoorlijke voorselectie hebt doorstaan voordat je daadwerkelijk mag mee doen. Kortom; tijdens de Spelen vindt de strijd tussen de allerbesten plaats. In dat licht kan ik me wel iets voorstellen bij de bemoedigende woorden van deze uitdrukking. Maar, dan moet je vooraf wel een eerlijke kans hebben gehad om mee te kunnen doen. Wanneer dat niet het geval is, dan wordt deze uiting wat mij betreft in een ander daglicht gezet. 

Onlangs heb ik zelf een wedstrijd verloren. We hadden ons, als jonge en innovatieve thuiszorgorganisatie door studenten, ingeschreven voor de aanbesteding van de gemeente Tilburg. Bij Emile Thuiszorg hebben we een missie: we willen in elke studentenstad meedoen. Met zoveel mogelijk ‘Emilers’ willen we zoveel mogelijk cliënten helpen. De eisen van deze specifieke gemeente lieten dit echter niet toe. Kwaliteit en betrouwbaarheid als zorgaanbieder werden hierin afgemeten aan de hand van een (te) hoge kwantitatieve urennorm aan ervaring. We stonden per definitie buiten spel. We maakten voor ons gevoel, als relatief kleine landelijke zorgaanbieder, geen eerlijke kans.

Ineens werd ‘winnen’ daardoor voor mij belangrijk. Langs de zijlijn meekijken naar hoe anderen het doen is vreselijk frustrerend. Niet omdat ik vind dat wij het beter kunnen dan de andere spelers in het veld. Maar wel omdat ik erin geloof dat we ook een toegevoegde waarde zouden kunnen zijn. Het geven van net die ene voorzet uit een hoek die niemand anders had verwacht bijvoorbeeld. De genoemde wedstrijd mondde uit tot een rechtszaak, iets waar we nooit eerder mee te maken hebben gehad. Ineens stonden we in een rechtbank om voor onszelf op te komen. Dat allemaal om te winnen, om vervolgens te kúnnen meedoen. Een omgekeerde wereld. 

Onze cliënten ondersteunen wij vanuit het gedachtegoed ‘Positieve Gezondheid’. In elke huiskamer die we binnen stappen wordt het gesprek hierover gevoerd. Het zal inmiddels geen verrassing meer zijn, maar één van de pijlers die ter sprake komt is inderdaad: meedoen. Het gaat hierbij om het gevoel van ‘erbij horen’, ‘er toe doen’ en ‘je serieus genomen voelen’. Wat je situatie ook is, wat je ook aan middelen tot je beschikking hebt, wat je ook anders maakt dan de rest. In één van de huiskamers in Nijmegen werd ik bij het aansnijden van dit onderwerp meegenomen naar een vitrinekast. Hierin lagen alle medailles van wereldkampioenschappen die de jonge cliënt, ondanks haar visuele beperking, voor al haar wielrenprestaties had behaald. Over (para)-Olympische ambities gesproken! Ook tijdens de jaarlijkse landelijke rollatorloop in het Olympisch stadion van Amsterdam worden deze ambities vervuld. Iedere deelnemer rolt die dag met een grote glimlach de finishlijn over. Onze eerste cliënte uit Utrecht, een 71-jarige dame, sprak daarnaast de inspirerende woorden: ‘Als de wereld ervoor open staat, dan heb ik nog heel veel te bieden.’ De instelling van al deze cliënten zie ik als een voorbeeld waarvan we het niet beter kunnen leren. Ik vermoed dat elke andere zorgverlener dit zal beamen. 

Helaas hebben we deze (wed)strijd in Tilburg niet gewonnen. Laat ik voorop stellen dat het mij al lang niet meer over het wel of niet winnen van deze rechtszaak gaat. De uitspraak van de rechter respecteren we en we erkennen dat we ons bezwaar te laat kenbaar hebben gemaakt. Waar het mij wel om gaat, is een eerlijke kans en daar had ik het gesprek over willen voeren. Dat was de échte wedstrijd waar het mij om ging en eigenlijk is die nog steeds niet gespeeld. Graag was ik de dialoog aangegaan, over wat kwaliteit nu precies inhoudt. In mijn beleving veel meer dan alleen de kwantiteit die je als aanbieder levert. Alleen vanwege stugge formaliteiten, procedures en regels bleek de enige weg voor deze dialoog via de rechter te zijn. Inmiddels is zelfs daar de inhoud van ons standpunt niet behandeld. Los van het feit dat we ons als kleinere partij buitengesloten voelde, voelt het nu ook alsof ons de mond wordt gesnoerd. 

Om die reden doe ik nu een oproep. Een oproep aan gemeenten die in de toekomst een nieuwe aanbestedingsprocedure tegemoet gaan. Ik zou ze willen vragen om open te blijven staan voor meer dan alleen formaliteiten, procedures en regels. Om open te blijven staan voor het gesprek. Regels zijn soms nodig, maar niet als ze je verder wegbrengen van de daadwerkelijke bedoeling. In een volgende aanbesteding zou ik graag, net als het gevoel op de Olympische Spelen, ‘de strijd’ voor goede zorg in Nederland willen aangaan met de allerbesten. Ik beloof, namens alle huidige en toekomstige Emilers, dat we, als u hiervoor openstaat, de inwoners van uw stad heel veel te bieden hebben.