https://emile.nu/redactie/rubriek-11-eenzaamheid/l153c3

Terug naar al 't nieuws

Rubriek #11: Eenzaamheid

13 november 2020

Rubriek #11: Eenzaamheid

Corona wordt ook wel eens het “eenzaamheidsvirus” genoemd. De eenzaamheid onder mensen van 75+ jaar is verdubbeld, meldt het Sociaal en Cultureel Planbureau. Door de lockdowns en het minimaliseren van de sociale contacten voelen meer mensen zich eenzaam. Het “eenzaamheidsvirus” raakt waarschijnlijk veel van onze cliënten ook hard, omdat veel cliënten meestal al kwetsbaar zijn. Deze week sprak ik met Nathaly, uit Amsterdam centrum West, over haar cliënt en zocht ik online op wat we tegen eenzaamheid kunnen doen. 

Een van de drie cliënten van Nathaly is een pittige tante van begin 90. “Ik help haar elke week in het huishouden en met de boodschappen. Ze woont zelfstandig in een soort groepswoning waar normaal veel activiteiten worden georganiseerd, maar helaas nu niet meer door Corona. Hierdoor voelt mijn cliënt zich alleen en zit ze er een beetje doorheen. Toen wij het hier over hadden hield ze zich echt groot merkte ik. Ik leef heel erg met mijn cliënt mee en voel me al snel verantwoordelijk voor haar.” Nathaly vertelde dat haar cliënt heel erg van Indonesisch eten houdt, daarom vroeg Nathaly aan haar moeder of ze ook een keer voor haar cliënt kon koken. De volgende dienst kwam ze met allemaal bakjes eten aan voor haar cliënt. “Nadat ik eten had meegenomen, heb ik het ook besproken tijdens ons teamoverleg. Hier werd het duidelijk dat ik ook op mijn grenzen moet letten en me niet te verantwoordelijk moet voelen.” Dit blijft inderdaad een lastig balans. De tweestrijd tussen de verantwoordelijkheid naar je cliënt toe dat je voelt en naar je eigen grenzen luisteren.

Bij mijn eigen cliënten is, voor zover ik weet, eenzaamheid niet een prominent thema in hun levens. Ze hebben allemaal een sociaal netwerk en ondernemen activiteiten. Wel heb ik tijdens mijn standaard Hbh-dienst twee cliënten geleerd om te zoomen. Door deze digivaardigheid heeft een cliënt haar verjaardag online gevierd en kan mijn andere cliënt elke week (online) haar pianoles voortzetten. Laatst was ik ook bij een cliënt iets blijven borrelen na mijn dienst, omdat ik rond 18.00 klaar was. Dit was echt ontzettend gezellig en goed voor ons contact denk ik. Door Corona is ook mijn sociale agenda leger geworden, waardoor ik tijd had voor deze spontane borrel.



 

Als Emiler draag je inderdaad niet alle verantwoordelijk voor je cliënt. Wel is het misschien leuk om samen met je cliënt te kijken waar hij of zij tegenaan loopt en te kijken of een buurt initiatief zou kunnen helpen. Oma’s Soep is een mooi voorbeeld. Deze organisatie bestaande uit vrijwillige studenten brengen heerlijke soep aan huis om zo ook eenzaamheid onder ouderen tegen te gaan. Ze zijn al actief in Amsterdam, Groningen, Leiden en Utrecht. Ook is misschien Oud Geleerd Jong Gedaan iets voor jou of je cliënt. Dit is een organisatie waar studenten collegereeksen maken voor senioren, te volgen online of in buurthuizen of bibliotheken. Zij geloven dat niemand te oud is om te leren. Het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport startte vorige maand een campagne: ‘Een klein gebaar kan het verschil maken’. Op www.eentegeneenzaamheid.nl kan je zien wat voor initiatieven en projecten door heel het land zijn georganiseerd om eenzaamheid te bestrijden. 

De lockdown, afstand houden en het minderen in contact houdt waarschijnlijk nog wel even stand. Daarom is het belangrijk dat we eenzaamheid blijven signaleren en bespreken met onze cliënten. Bespreek het tijdens een teamoverleg, want anderen hebben misschien ook interessante ideeën. Als je hier zelf of met een buurtinitiatief iets aan kan doen, leuk! Vergeet vooral niet ook op je eigen grenzen te letten, je bent niet volledig verantwoordelijk voor jouw cliënt natuurlijk. Waarschijnlijk betekent jouw aanwezigheid soms al meer dan je je beseft.