https://emile.nu/redactie/rubriek-2-gesprekken-tussen-mij-en-mijn-clie-nten/l140c3

Terug naar al 't nieuws

Rubriek #2: Gesprekken tussen mij en mijn cliënten

Door het stijgende aantal besmettingen afgelopen tijd, werden vooral de jongeren benadrukt in de media. Jongeren werden geframed als asociaal, arrogant en roekeloze feestgangers. Deels terecht uiteraard, uit cijfers blijken dat de meeste positief geteste personen tussen de 15 en 24 jaar oud zijn. Aan de andere kant, voelde ik mij, als 23-jarige, toch niet aangesproken. Misschien omdat ik inderdaad arrogant ben en deze berichtgeving bij mij een defensieve reactie oproept. Ik mis absoluut een feestje en ga af en toe naar een café (waar ik me volledig aan de regels probeer te houden). Ik voel mij echter wel erg verantwoordelijk voor de gezondheid van mijn cliënten. Als Emiler zijnde heb je meer verantwoordelijk dan een student die in de horeca werkt bijvoorbeeld, dat vind ik. Dit heb ik ook deze week besproken met mijn eigen cliënten.

Mijn cliënten, waar ik al drie jaar lang met veel plezier werk, zijn het met mij eens. Cliënt A en B stemden hier hevig mee in: “Jullie komen toch elke week bij cliënten die in de risicogroep vallen en zij moeten echt niet besmet raken. Daarom hebben jullie wel meer verantwoordelijkheid” Clënt C was het er ook mee eens, maar vond ook dat het per situatie afhing. “Niet bij iedereen waar je langsgaat hoef je dicht bij te komen natuurlijk, wij houden goed afstand, jij soms beter dan ik!”. Dat ik, een student, elke week bij hen over de vloer kom vond niemand een probleem. Door de 1,5 meter afstand en het extra hygiënisch werken, zien mijn cliënten weinig risico bij mijn komen en gaan. Zo zei cliënt B: “Net zoals ik mij aan de regels houd, verwacht ik dat ook van anderen. Dus vind ik het helemaal prima”. Over het algemeen merk ik weinig zorgen bij mijn cliënten en wordt er vooral gesproken over een wederzijds vertrouwen bij elkaar.

Volgens het support team warener niet veel belletjes of mailtjes met vragen omtrent corona. Al helemaal nadat het Corona beleid verscheen, dit bracht veel duidelijkheid voor Emilers en cliënten. Tussen half maart en juni is bij 125 cliënten de zorg tijdelijk stopgezet, uit zorg gegaan of zijn er een paar diensten niet gewerkt uit voorzorgsmaatregelen of door klachten. Zo zag cliënt D teveel risico bij de vier Emilers die elke week langskomen, vooral nadat een bekende van cliënt D was overleden aan Corona. Cliënt D wou de zorg stopzetten. Na goede gesprekken mocht toch een Emiler men. Na 1,5 maand kwamen er weer drieverschillende Emilers, omdat het toch te zwaar werd voor een Emiler. Client D was gerust gesteld en tevreden met deze organisatie, maar zag nog steeds te veel risico bij de vierde Emiler die ook in de horeca werkt. Gelukkig was dit voor iedereen een goede uitkomst en wordt er weer de gebruikelijke zorg geleverd na goede gesprekken.

Zelf had ik nog niet eerder zo’n open gesprek gehad met mijn cliënten over wat corona specifiek voor ons betekent. Ik vond het fijn om te horen dat ze mij vertrouwden. Niet alleen met de werkzaamheden tijdens mijn dienst, maar ook in mijn privéleven. In hoeverre Emilers rekening moeten houden met de kwetsbaarheid van hun cliënten blijft een lastige discussie. Is naar een café gaan per definitie risicovol gedrag of is het risicoloos zolang je je aan de regels houdt? En in welke mate ga je het gesprek hierover aan met je cliënten? Omdat je enerzijds geen (onnodige) zorgen of twijfels wilt veroorzaken en anderzijds wil je zo transparant mogelijk blijven communiceren. Wel heb ik geleerd tijdens het schrijven van deze rubriek dat mijn cliënten deze open vragen en dit gesprek fijn vonden. Een gesprek over wat corona voor jou en jouw cliënt betekent kan zeker geen kwaad.