Wij gebruiken privacy cookies

Om onze website nóg makkelijker en persoonlijker te maken zetten we cookies (en vergelijkbare technieken) in. Wij maken geen gebruik van tracking cookies.

Ja, ik geef toestemmingNee bedankt
Emile Thuiszorg, niet zomaar iemand over de vloer

    Het verhaal van Jeroen

    Datum6 oktober 2026
    Door:de Redactie
    Het verhaal van Jeroen

    ‘Besef hoe belangrijk je bent in mijn leven’

    Donderdag 24 september tot en met 30 september is het de nationale Week tegen Eenzaamheid. Tijdens deze week is er meer aandacht voor thema’s als eenzaamheid en sociaal isolement. Wij vinden het belangrijk om hier als thuiszorgorganisatie aandacht aan te besteden en daarom zijn wij, de redactie van Emile Thuiszorg, uitgenodigd bij een van onze cliënten, Jeroen, om te praten over zijn ervaringen met eenzaamheid.

    Jeroen is 65 jaar oud en woont in hartje Utrecht, in een klein, maar fijn huisje. Hij verwelkomt me direct hartelijk, met een brede glimlach. Hij noemt me meteen bij mijn naam en eigenlijk voel ik me gelijk thuis. De muren zijn wit, maar alle raam- en deurkozijnen zijn feloranje geschilderd. De koekjes staan al klaar en ik mag kiezen wat ik wil drinken. Op de bank zit Lars, de Emiler van Jeroen en tevens degene die dit interview tot stand heeft gebracht. Jeroen heeft een vlotte en vrolijke babbel en is ontzettend geïnteresseerd in wat wij precies bij Emile Thuiszorg (voor en achter de schermen) doen en wie ik los daarvan ben. Op een gegeven moment, na over wat koetjes en kalfjes te hebben gekletst, is het tijd om het interview te beginnen. Jeroen begint eigenlijk gelijk zelf te vertellen: ‘Ik heb de neiging om te vereenzamen en dat mijn huis vervuilt. Maar dat is opgelost doordat Lars hier komt.’ Hij nuanceert dit en vertelt dat er eerst een schoonmaakbedrijf is langsgekomen voordat Emile Thuiszorg werd benaderd. Dit was niet goedkoop en Jeroen heeft dit betaald met zijn vakantiegeld. Nadat het schoonmaakbedrijf is geweest, is via het Buurtteam Emile Thuiszorg ingeschakeld, waarna Lars is begonnen bij Jeroen.

    ‘Het helpt heel erg om de eenzaamheid op te lossen.’

    Jeroen

    De gordijnen open

    Al een jaar lang komt Lars elke maandag van negen tot elf langs bij Jeroen. Lars vertelt me dat hij het een fijne routine vindt, eentje waarin ze samen de week starten. Jeroen vult hem aan: ‘Dat vind ik ook. En ik vind het altijd een beetje schaamtevol dat ik eenzaam ben. Het schoonmaken is één ding, dat is lekker, maar het is ook wel een punt in de week dat er iemand bij mij thuis komt voor wie ik dan koffie zet met een koekje, dat is eigenlijk net zo belangrijk. Het helpt heel erg om de eenzaamheid op te lossen.’ Jeroen vertelt dat hij soms wekenlang geen mensen ziet of de deur uit durft. Voordat hij Emilers had die bij hem langskwamen, was hij gewend om de hele dag binnen alleen op de bank te liggen met de gordijnen dicht. Lars heeft hem ooit het advies gegeven om de gordijnen open te doen, zodat Jeroen kan zien wat er gebeurt in de buitenwereld. Jeroen zegt: ‘Dat is advies waardoor echt wat gebeurt in mijn hoofd, dus nu heb ik de gordijnen geopend, dat heb ik ook gedaan speciaal omdat jullie kwamen.’ Ik kijk langs de geopende gordijnen uit het raam en het ontroert me. Ik denk aan de dagen dat Jeroen de gordijnen niet opendeed en hier op de bank lag, zonder iemand te zien of te spreken.

    Jeroen is twee jaar geleden vastgelopen op zijn werk. Hij is toen in groepstherapie gegaan en begonnen met vrijwilligerswerk om zijn dagen te vullen. Jeroen is inmiddels gestopt met de therapie en op zoek naar nieuw vrijwilligerswerk. Hij hoopt dat hij een nieuwe plek vindt die hem het gevoel zal geven dat hij erbij hoort: ‘Want ik voel me wel wat beter, maar ik heb gewoon daadwerkelijk geen mens om me heen. En dat vind ik eng. En als ik nou vrijwilligerswerk ga doen, dan wel.’ Ik kijk even opzij naar Lars en dan zegt hij tegen Jeroen: ‘Ik weet het natuurlijk allemaal, en ik ben trots. Vooral dat je dat allemaal zo wilt delen. Ik zie vooral heel veel vooruitgang.’ Terwijl Lars dit zegt, verschijnt er een glimlach op het gezicht van Jeroen.

    ‘Een soort monster dat altijd op de loer ligt.’

    Jeroen

    Durven uitspreken

    Jeroen vertelt dat hij denkt dat zijn huis vervuilt door een gebrek aan zelfliefde en aan het zelfvertrouwen dat nodig is om voor zichzelf te zorgen. Het lijkt alsof Lars hem helpt met het vinden van dat zelfvertrouwen. Op de momenten dat hij zich minder eenzaam voelt, lukt het hem beter om voor zichzelf te zorgen, waardoor bijvoorbeeld zijn huis minder vervuild is, hij weer naar de tandarts gaat en een afspraak bij de huisarts maakt wanneer hij pijn heeft. Hij omschrijft zijn eenzaamheid als ‘een soort monster dat altijd op de loer ligt en dat mij zo uit mijn evenwicht kan brengen’.

    Jeroen praat eigenlijk nauwelijks over zijn eenzaamheid: ‘Alleen met iemand van het buurtteam, maar die wordt ervoor betaald. En met Lars, maar die wordt er ook voor betaald.’ Jeroen vertelt dat, terwijl hij bij de kerk was waar hij af en toe helpt met schoonmaken, hij tegen een onbekende heeft gezegd dat hij de neiging heeft om te vereenzamen. Lars springt van blijdschap bijna van de bank en zegt: ‘Oh, joh. Wacht even, dat is echt super goed om te zeggen! Ik denk dat kwetsbaarheid durven tonen echt een heel goede kracht is die je kan inzetten om met mensen te verbinden. Dit durven uitspreken is misschien wel het allerengste wat jij durft te zeggen, toch?’ Jeroen vertelt dat het inderdaad voelde als een klein mijlpaaltje en dat hij hoopt dat deze man hun gesprek en zijn naam heeft onthouden. Ik begin nu te begrijpen waarom Jeroen me bij binnenkomst gelijk bij mijn naam noemde. Hij vertelt dat hij daar veel waarde aan hecht. Hij vertelt ook dat niet veel mensen doorhebben hoe hij zich voelt: ‘Als ik mijn allermooiste overhemd aandoe, en ik praat heel netjes, mooi en beschaafd, dan kan ik me alsnog zo ongelooflijk rot voelen: met de tranen net achter mijn ogen, voel ik me zo eenzaam, en niemand die het doorheeft. Ik heb weleens op het punt gestaan om onder een bus te lopen, want dit is gewoon niet goed hoe het nu is.’

    ‘Ik laat niet zien wat het fundament is.’

    Jeroen

    Schaamte

    Jeroen gebruikt gedurende ons gesprek vaak het woord schaamte. Hij zegt dat hij zich onder andere schaamt voor wat hij van zijn leven heeft gemaakt en dat hij zich ervoor schaamt dat hij eenzaam in een huisje zit: ‘Een eenzame man zonder werk. Ik schaam me dood. En soms kom ik erachter dat er ook iets aan de hand is met mensen die heel vrolijk lijken op Facebook, maar dat helpt niet echt.’ Sommige mensen zeggen tegen Jeroen dat hij veel grapjes maakt, maar Jeroen vertelt dat dat niet betekent dat het goed met hem gaat: ‘Ik ben een gebouw. En het fundament van dat gebouw is eenzaamheid en somberheid. Maar op het dakterras boven, daar maak ik af en toe grapjes. Deze dingen hebben helemaal niets met elkaar te maken. Ik kan de hele tijd grapjes maken en me toch ongelooflijk eenzaam, verdrietig en somber voelen. Ik laat niet zien wat het fundament is.’

    Jeroen vraagt of Lars en ik nog een kopje koffie willen. Ik moet weer door, maar Lars blijft nog even. Ik vraag Jeroen of ik hem een hand zal geven, of een knuffel. Hij geeft me een knuffel en zegt: ‘Bedankt, Dunja.’

    Terug naar overzicht

    Wil jij ook het verschil maken?

    Kom ook werken bij Emile.

    Bekijk werken bij Emile