'Soms voelt het bijna alsof ik even bij mijn opa langsga'

Wim heeft ALS en krijgt sinds ruim een jaar wekelijks hulp van zijn Emiler Gijs. De oud-ambulanceverpleegkundige en de geneeskundestudent delen inmiddels veel meer dan alleen zorg. Eén keer per week komt Gijs langs bij Wim. Hij helpt met douchen en aankleden, maar zodra hij binnen is gaat het al gauw ergens anders over: wielrennen, politiek, de stad. "Ik ben een prater'', zegt Wim. Gijs lacht. "En ik luister graag.''

Voor Wim is tijd het kostbaarste geworden dat er is. "Jij neemt de tijd voor me'', zegt hij. En die tijd is er ook, want een dienst is bij dit tweetal nooit alleen zorg. "Ik kom om Wim te helpen", vertelt Gijs, ''maar we praten minstens zo veel. Echt over van alles, niet alleen over ziekte.''

'Jij brengt de buitenwereld binnen' 

Wim

Epicurus

Meestal zijn ze het met elkaar eens, al hopen ze allebei stiekem van niet. "We hebben ongeveer hetzelfde wereldbeeld", zegt Gijs. WIm vult hem aan: ''Gelukkig niet altijd, anders wordt het saai.'' Het gaat over de Giro, over Amsterdam, en af en toe zelfs over filosofie. Zo kwam Epicurus ter sprake, een naam die Gijs sindsdien niet meer vergeten zal. "Een Griekse filosoof'', legt Wim uit. "Hij zei: als je leeft, is de dood er niet. En als de dood er is, ben jij er niet meer.'' Gijs vond het geruststellend klinken. ''Ik ook'', zegt Wim.

Wim was jarenlang ambulanceverpleegkundige. Hij kent Amsterdam op zijn duimpje en vertelt geregeld over vroeger, over de mensen die hij hielp. Gijs luistert graag naar die verhalen. Voor Wim betekenen ze veel, maar er speelt ook iets anders mee. ''Mijn wereld wrodt steeds kleiner'', zegt hij. ''Jij brengt de buitenwereld binnen."

De buitenwereld

Want het gaat net zo goed over Gijs. Over zijn studie geneeskunde, zijn vrienden, het studentenleven. ''Dat vind je interessant, hè?'' vraagt Gijs een beetje plagend. ''Natuurlijk'', antwoordt Wim meteen. ''Jonge mensen houden me scherp.'' Voor Gijs zijn het doodgewone verhalen. Voor Wim zijn ze belangrijk.

Er wordt in de huiskamer veel gelachen. "Humor moet blijven'', vindt Wim. En Gijs merkt dat hij hier iets leert wat niet in zijn studieboeken staat. ''Zorg is meer dan wassen en aankleden. Het gaat ook om aandacht, om de tijd nemen. En om niet doen alsof iemand alleen zijn ziekte is.''

'Zorg is meer dan wassen en aankleden'

Gijs

Vooruit blijven kijken

De ziekte laat zich intussen niet wegdenken. Wim heeft ALS, een aandoening waarbij de spieren langzaam uitvallen en waarvoor geen genezign bestaat. ''Bij ALS word je nooit beter'', zegt hij nuchter. ''Je gaat alleen maar achteruit.'' In het begin kon hij nog veel zelf. Nu helpt Gijs hem met douchen, inzepen, afdrogen en aankleden. De laatste weken gaat het sneller. Lopen lukt moeilijker, praten kost meer moeite.

Gijs vindt dat zwaar om te zien. ''Daar schrik ik soms van'', geeft hij toe. Tegelijk bewondert hij hoe Wim ermee omgaat. ''Wim blijft eigenlijk altijd positief.'' Die relativeert het meteen. ''Niet altijd, hoor. Maar klagen helpt niet en ik heb geen keuze. Ik leef nú, morgen zien we wel weer.'' Als Gijs klaar is en Wim aangekleed aan zijn dag kan beginnen, blijft er ruimte voor wat er wél is.

Als mens

Na ruim een jaar samen is er iets gegroeid wat ze allbei lastig in één woord vangen. Gijs komt graag. ''Soms voelt het bijna alsof ik even bij mijn opa langsga.'' Wim hoort dat graag, en hij weet precies wat hij zelf het meest waardeert. ''Wij zien elkaar als mens, niet als patiënt of hulpverlener.'' Gijs knikt, dat is misschien wel het belangrijkste dat hij van Wim leert.

Terug naar overzicht