Voor sommige Emilers is hun bijbaan bij Emile een onverwacht opstapje naar iets groters: een ‘grote mensen’-baan in de zorg. Een van die Emilers is Pim (27).  Hij begon als Emiler, maar is nu zorgcoördinator bij Emile.

Voor het overgrote deel van de Emilers is het werk bij Emile een bijbaan. Een baantje in de zorg naast hun studie, waar ze met veel plezier werken en waarmee ze een steentje bijdragen aan de maatschappij, maar wat toch ook vaak tijdelijk is. Na hun studietijd vliegen ze uit naar alle werkvelden van de samenleving, in banen waar ze jarenlang hard voor hebben gestudeerd. Maar wat als je tijdens deze bijbaan bij Emile ontdekt dat de zorg helemaal jouw plek is, dat je écht goed bent in dit werk en vooral: dat je het écht heel leuk vind? 

Pim (27) is zo’n Emiler. Hoewel hij afgestudeerd in geschiedenis, ging hij toch aan de slag in de zorg. Sinds september werkt hij als zorgcoördinator bij Emile. Ongeveer tweeënhalf jaar geleden begon hij als student bij Emile, toen nog met het idee dat de zorg een bijbaantje zou blijven. “Ik heb bij een heleboel cliënten gewerkt. Nu werk ik bij drie cliënten. Daar werk ik ook al heel lang, dus daar wil ik ook nog lang niet stoppen”, lacht hij. Pim raakte al snel betrokken bij de organisatie van Emile. Zo was hij mentor van een wijkteam en heeft hij verschillende projecten gedaan. Sinds vorig jaar is hij jobcoach, een rol waarin hij mentoren van de wijkteams ondersteunt en coacht. Afgelopen zomer studeerde hij af en ging hij aan de slag als zorgcoördinator. Hij zorgt voor een goede opstart van de zorg bij cliënten die persoonlijke verzorging, begeleiding of hulp bij huishouden vanuit de Wlz krijgen. 

'Het werk bij Emile gaf mij een warmer gevoel dan mijn studie, dus ik ging serieus nadenken over wat ik hier nu mee wilde.'

Pim, zorgcoördinator

“Toen ik begon met studeren, wist ik niet zo goed wat ik wilde doen. Toen dacht ik: als ik toch niet weet wat ik wil worden, kan ik misschien wel iets studeren waar ik een grote interesse voor heb, dat werd Geschiedenis.” In de loop van zijn studie leert Pim steeds beter wat hij wel en niet leuk vindt. “Tijdens mijn scriptie moest ik heel lang alleen onderzoek doen, dat vond ik niet zo leuk. Ik miste toch wel het samenwerken met mensen en het contact.” Ondertussen werkte Pim in zijn vrije tijd bij Emile en kwam bij verschillende cliënten over de vloer. Daar ontdekt hij dat hij dat de zorg best goed bij hem past en bovendien: dat hij het heel erg leuk vindt. “Bij Emile heb ik gemerkt dat ik het juist leuk vind om mensen te werken en om samen bezig te zijn. Ik vind het begeleiden en coachen van mensen in de zorg écht heel erg leuk. Daar ging ik ontzettend op aan. Het is misschien een groot cliché, maar het geeft ook echt wel voldoening om na een dienst naar huis te gaan, wetende dat je mensen hebt geholpen. Dat je hopelijk weer een glimlach op iemands gezicht hebt gebracht.”

Langzaam voelde Pim dat de zorg eigenlijk wel iets was waar hij heel geïnteresseerd in was en waar hij zich thuis voelde. “Ik denk dat dit heel geleidelijk is gegaan. Door het doorgroeien bij Emile voelde ik mij heel erg gewaardeerd. Mensen waardeerden mij op werk en ook cliënten vonden het fijn als ik langskwam. Daarnaast realiseerde ik mij ook: dit kan ik misschien ook wel goed en ik vind het ook echt heel erg leuk.” Wat daarop volgt, is best een lastige situatie. Want: wat als je ontdekt dat je passie ergens anders ligt dan in het veld waar je voor studeert? “Het werk bij Emile gaf mij een warmer gevoel dan mijn studie, dus ik ging serieus nadenken over wat ik hier nu mee wilde.” Inmiddels is Pim al een paar maanden zorgcoördinator, een echte ‘grote-mensen-baan’. 

“Eigenlijk maakt het ook uit van de missie van Emile”, sluit Pim af. “mensen laten proeven aan het werken in de zorg en hen daar enthousiast voor maken, zodat ze daar later misschien wel in blijven werken.”

Veel liefs, 

de Redactie